'Het dak repareren als de zon schijnt'

Hoe begint je verhaal?
 

Tijdens een beoordelingsgesprek kreeg ik te horen dat ik, om in de toekomst op een strategisch niveau te kunnen werken, op een andere, meer authentieke manier moest gaan acteren. Training of coaching zou mij daarbij kunnen helpen. Ik was niet meteen enthousiast, maar toen ik via een vriendin een tip kreeg voor een coach met een bedrijfsmatige dan psychologische achtergrond, zag ik het wat meer zitten..

En?
 

Nou, ik werd uitgedaagd om mezelf meer te laten zien. Om voor mezelf helder te krijgen waar ik in mijn werk, los van alle jaarplannen en beoordelingscycli, nu werkelijk voor ga en sta. Wat ik leuk vind en waar ik plezier in heb. En dus ook waar ik niks aan vind. Niet de veilige weg bewandelen, maar intrinsieke keuzes maken en daarvoor uitkomen. Wat de reacties ook mogen zijn.

Mooi, en toen?
 

Tijdens het coachingstraject werd een reorganisatie bij de ANWB ingezet. Ik heb daar een heel actieve rol in kunnen spelen, waarbij ik mijn eigen functie overbodig heb gemaakt. Niet leuk natuurlijk, maar wel logisch en onvermijdelijk. Ik heb toen hoog ingezet en duidelijk aangegeven welke andere functie ik ambieerde en welke ik niet zag zitten. Met alle risico’s van dien. Ik had tenslotte net geleerd om echt te kiezen. Maar toen werd ik geheel onverwacht afgewezen en stond buiten. Voor mij persoonlijk voelde het als: ‘Operatie geslaagd, patiënt overleden’.

Kiezen werd wel heel letterlijk verliezen

Precies. Ik was de eerste tijd boos omdat ik een onduidelijke uitleg kreeg voor de afwijzing. Ik wilde bovendien dat er op een nette manier afscheid van mij genomen werd en ik heb toen een goede afvloeiingsregeling kunnen afdwingen. Uiteindelijk heb ik in harmonie mijn werk goed afgerond en overgedragen.

En dan snel solliciteren naar een nieuwe baan?

Die neiging had ik natuurlijk wel, maar ik had me voorgenomen om niet overhaast een is-het-net-niet-baan te nemen. Het heeft 6 maanden geduurd voordat ik een nieuwe baan vond.

Was het een moeilijke periode?

Natuurlijk, vooral door de onzekerheid. En soms voel je je als ‘werkloze’ toch ongemakkelijk tussen al die ‘succesvolle’ anderen. Maar het heeft me geholpen dat ik het vinden van een nieuwe baan als een ‘project’ heb aangepakt, onder andere met een strakke dagindeling met werken en ontspanning. Ik heb veel gesport en koken is een echte hobby geworden. Het was leuk om te ervaren dat mijn vrienden echt hun netwerk voor mij wilden inzetten. Door alle netwerkgesprekken kreeg ik veel constructief-kritische feedback. Het was heel prettig dat ik elke maand ongeveer twee keer ergens op sollicitatiegesprek kon komen, waardoor ik het gevoel kreeg dat ik nog redelijk goed in de markt lag.

Werd je na 4 maanden niet onrustig?

Natuurlijk denkt je dan: ‘moet ik niet concessies gaan doen aan mijn eisen?’ Maar dat heb ik toch niet gedaan omdat ik nu echt trouw aan mezelf wilde blijven. Ik wilde dicht bij mezelf blijven. Doen wat ik echt leuk vind en waar ik dus ook goed in ben. Gelukkig heb ik uiteindelijk via een vacature in de krant een leuke en uitdagende baan bij de politie gekregen.

Hoe verklaar je dat je zo goed door die lastige periode bent gekomen?

Als ik er nu op terugkijk, denk ik dat het vooral komt door de periode net vóór mijn ontslag. Toen is me echt helder geworden wat ik echt wil en wat me inspireert. Ik heb het dak gerepareerd toen de zon scheen. Dat gevoel heb ik op een of andere manier in de moeilijke tijd ook vast kunnen houden. Omdat ik zelf een rol had in het reorganisatieproces heb ik ook steeds het gevoel gehad dat mijn ontslag me niet is overkomen, maar er voor een deel ook de regie over heb gevoerd. Daarnaast was ik bijna 40 en ik vond dat het nu echt tijd werd om mijn eigen weg te gaan. Het was achteraf een voorrecht om wat ik geleerd had, meteen om te zetten in de praktijk.

Heb je tips voor anderen die nu in een soortgelijk schuitje zitten?

 
Ze zeggen altijd: Kennis is macht, maar volgens mij geldt: Passie is machtiger. En, wat voor mij zeker gold, dus ook in sollicitatiegesprekken: ‘Zijn is beter dan overkomen’. Daarnaast is het voor mij heel nuttig om af en toe eens goed op mezelf te reflecteren. Om dat in de praktijk vorm te kunnen geven moet ik af en toe afstand nemen en ga ik ‘s-avonds in de tuin met een sigaartje wat mijmeren onder de sterrenhemel.