'Pech hebben, betekent nog niet dat je niets kunt doen'

Hoe ben je op het spoor gekomen van coaching?
 

Het ging al lange tijd niet goed met mij. Ik had op een heel onplezierige manier afscheid moeten nemen van een afdeling waar ik heel lang met hart en ziel had gewerkt. Psychotherapie had mij niet verder geholpen en ook Avatar leidde bij mij tot niets. Mijn contactpersoon van de WIA bracht mij op het idee van coaching. Toen ik mijn oud-collega Gérard tegenkwam heb ik hem gevraagd of Het Laar niets voor mij kon betekenen. Hij regelde een intakegesprek met Frans van Schijndel.

Was je van het begin af aan enthousiast over externe coaching?
 

Ik was vooral benieuwd of het voor mij zou gaan werken. Of was ik ècht een hopeloos geval?

Wat vond je van het coachingstraject?
 

Vanaf het begin vond ik het laagdrempelig en heb ik sterk gevoeld dat ik welkom was. Ik voelde me gehoord en vond het ook plezierig dat we ook echt aan de slag gingen met de uitkomsten van mijn reflectieverslagen. Al was het soms pijnlijk om te constateren dat het weer eens mis was gegaan met mijn voornemens of opdrachten  Het maken van de levensbeschrijving was zeer nuttig maar ook lastig. Ik wist natuurlijk dat mijn leven niet gemakkelijk was geweest, maar ik om het zo op papier te zetten vond ik zeer confronterend. Nu kon ik er helemaal niet meer omheen.

Wat was voor jou de grootste winst van dit traject?
 

Het vervelende afscheid is door de coaching niet minder pijnlijk geworden, maar ik heb het een plaats kunnen geven en het staat me niet meer in de weg om een gelukkig leven te leiden. Ik ben anders tegen dingen aan gaan kijken, waardoor ik er minder last van heb. Zo heb ik het gedrag van enkele familieleden kunnen loslaten. En ik heb weliswaar veel pech in mijn leven, maar er is een heleboel wat je zelf kunt doen. Ik voel me meer dan ooit een sterke vrouw. Daarnaast ben ik niet zozeer assertiever geworden, maar ben veel bewuster bezig met de vraag ‘wil ik dit wel?

Wat was een eyeopener voor je?

Ondanks alle tegenslagen was ik altijd maar bezig om ‘flink’ te zijn. Je vertelde een keer over het grafschrift dat je gezien had: ‘Nooit vragen, nooit klagen, altijd dragen’. Nou, daar had ik in mijn leven ècht geen zin meer in.
Ik ben door de coaching ook weer positieve aandacht gaan geven aan mijn uiterlijk. Het helpt me werkelijk om me prettiger te voelen.

Ben je door de coaching anders naar jezelf en anderen gaan kijken?

Jazeker. Ik voel me veel sterker en opener. Ik ben wel in mijn openheid wel heel selectief naar mensen. Ik ken mijn pappenheimers. Ik heb me ook altijd heel dienstbaar opgesteld naar mensen. Maar diezelfde mensen hebben me, toen ik oogkanker kreeg, ook laten vallen als een baksteen. Ik wil nog steeds dienstbaar zijn, maar ben daarin ook selectief in geworden. Daarnaast is mijn betrokkenheid met mijn werk gezonder geworden. Nog steeds goed, maar niet meer zo overdreven.

Heb je nog tips voor anderen?
Als je vastloopt in je leven of werk is voor mij deze coaching heel goed geweest. Ik voelde me geen patiënt of cliënt, maar iemand die in een heel persoonlijk en gelijkwaardig contact met iemand anders van vlees en bloed aan een inzichtelijke en praktische oplossingen aan het werken was. Terwijl ik met best moeilijke en verdrietige dingen worstelde, heb ik me telkens verheugd op de gesprekken in Cuijk. Het was nooit ‘zwaar’. We hebben samen veel gelachen!