'Ik had een time out nodig'

Hoe ben jij de grip op jezelf kwijt geraakt en ben je in een situatie van onmachtig voelen gekomen?

Het is een proces van jaren: iedere keer een tandje erbij, een glijdende schaal. Ik voelde me minder goed en daardoor ging ik harder werken. Steeds harder roeien om niet te hoeven capituleren. Het was ook een optelsom van werk en privé. Zwaar op verschillende fronten tegelijk. Blijven werken en presteren is een manier van overleven. Maar je voelt het wegglippen. Ieder probleem dat zich voordoet komt bovenop de chaos die er al is. Stress maakt dom. De oogkleppen gaan steeds strakker, zodat je op een heel smal spoor bezig bent.

Ik had te weinig veerkracht om die confrontatie met mezelf op een open manier aan te gaan.

Het is een gevoel van niet willen capituleren naar mezelf maar ook naar mijn collega’s. ‘Ik trek het niet meer’ is het laatste dat ik wil zeggen. Als vrouw in een mannenwereld zag ik hulp vragen als een zwaktebod.

Wat is er gebeurd dat je wel hulp ging vragen en naar jezelf durfde kijken.

Op een vrijdag ben ik letterlijk vastgelopen. Ik ben ’s morgens samen met mijn leidinggevende een lastig gesprek aangegaan met een opdrachtgever. Ik was krampachtig bezig om toch maar te kunnen blijven functioneren, niet boos te worden of te gaan huilen. Ik wou niet de macht over mijn emoties verliezen. Er moesten tijdens dat gesprek oplossingsrichtingen bedacht worden, maar ik wist het gewoon niet meer. Die tunnel wordt steeds smaller en donkerder en op een gegeven moment is het licht uit. Ik heb dat gesprek nog redelijk afgesloten, maar na afloop kwam de klap. Ik voelde me een zielig vogeltje en behoorlijk overspannen. Gelukkig heb ik dat eindelijk bij mezelf onderkend, ook omdat mijn vriend tegen me zei dat ik me maar eens ziek moest melden. Nooit aan gedacht… Ik ben maandag nog naar kantoor gegaan en heb alles overgedragen. Ik was er nog wel op tijd bij; ik had een time-out nodig om te herstellen en had gelukkig nog geen burn out.

Wat heb je toen gedaan?

Toen heb ik Het Laar gebeld en ik kon dezelfde dag terecht. Ik vond het fijn dat ik niet een week of twee hoefde te wachten. Ik kon gelijk aan het infuus bij de EHBO.

Waar heb je tijdens het coachingstraject het meest aan gehad?

Praten, analyseren, een spiegel voorkrijgen. Een vangrail om tegen aan te knallen, zonder brokken te maken. De gesprekken waren een ankerpunt. Tussen de gesprekken door ben ik zelf bezig geweest met schrijven en lezen. Nadenken en nieuwe dingen over mezelf te weten komen. Verder ben ik veel gaan lopen en fietsen. Ook ben ik een paar dagen op retraite naar het Liobaklooster in Egmond gegaan. De nuchtere mentaliteit van de kloosterlingen, spiritualiteit met beide benen op de grond, spreekt me erg aan. In de boekenwinkel van dat klooster lag een goed boek van Elaine Aron, De kracht van zelfwaardering. Ze verwees in dat boek naar haar vorige uitgave over hoogsensitieve personen (HSP). En dat was een feest van herkenning. Zij benadrukt dat je als HSP bijzondere kwaliteiten inbrengt. Ik heb permanent veel laatjes openstaan in mijn hoofd. Daardoor kan ik ook verbindingen leggen en associatief denken. Maar door die laatjes komen er allerlei prikkels binnen en ik krijg ze niet allemaal weer gesloten. Ik moet dus op tijd terugschakelen en ’s avonds langzaam afbouwen. Tot een uur voor bedtijd kan ik nog een boek lezen en dan ga ik terugschakelen tot nul. Ik begin en eindig de dag met een meditatie van ongeveer 20 minuten.

Ben je op het werk ook zaken anders gaan oppakken?

Ja, ik heb aan het begin van mijn time-out een lijst gemaakt van mensen die mij energie kosten en mij energie opleveren. Ik ben daarna de confrontatie met iedereen die mij energie kost aangegaan. Het waren goede gesprekken. Ik ben open geweest en ik heb de tijd genomen, soms met een lunch en een glas wijn.

Zo ook met de hoogste baas. Echt over alles gehad. Nergens een blad voor de mond. Ik heb ‘in mijn kracht’ op een ontspannen manier gezegd dat de organisatie niet echt goed naar me omgekeken heeft. Ik heb in mijn tien weken thuis weinig betrokkenheid ervaren. Dat raakte hem zichtbaar en hij zei dat hij er wel wat mee kon.

Hoe consolideer je je nieuwe aanpak?

In mijn telefoon zit iedere twee uur een piepje voor een ‘adempauze’. Soms gebruik ik het om alles even uit handen te laten vallen, de ogen dicht te doen en bewust te zijn waar ik mee bezig ben.

Ik heb op mijn werk ook een sparringpartner gezocht en gevonden. Al met al ben ik goed bezig, maar ik ben er nog niet. Ik heb fijne collega’s en mooi werk en ik zie mijn toegevoegde waarde weer. Ik wil alleen nog scherper krijgen waar mijn kwaliteiten liggen en mijn maximale draaglast (onder)kennen.