Individuele Coaching
 

Anouk: “Niets kon me nog diep ontroeren en ik merkte dat ik nooit meer echt enthousiast kon zijn. Toen ik dit inzag, was ik op een punt aangekomen waarop ik niet meer bij machte was om dit ‘klusje’ alleen te klaren.”

Ongeveer twee jaar geleden had ik het gevoel alsof ik overal op stuk liep. Ik, die altijd dacht dat ze het wel allemaal alleen kon oplossen. Ik liep stuk op vervelende gebeurtenissen die zich om mij heen voordeden, maar ook stuk op mezelf. De buitenwereld dacht dat ik het allemaal zo mooi voor elkaar had, maar naar mijn idee liep het op alle gebieden in mijn leven niet lekker. Ik wilde ‘echt’ contact met anderen, maar in plaats daarvan verloor ik de grip op de mensen die ik zo graag wilde bereiken. Akelige ervaringen uit het verleden, waarvan ik dacht dat ik het allemaal had verwerkt, hadden nog steeds zijn uitwerking op mijn huidige leven en belemmerden mijn ontwikkeling. Mijn hele leven had tot dan toe altijd bestaan uit ‘losse scherven’ die ik met alle macht krampachtig bij elkaar probeerde te houden, zonder op of om te kijken. Enerzijds losse scherven in de zin van de mensen die mij omringden.

In dit kringetje heeft nooit eenheid en harmonie bestaan. De mensen hierbinnen zijn allemaal op zichzelf staande losse individuen, met elk hun problemen waar ik me als dochter, zus, vriendin, kleinkind etc. verantwoordelijk voor voelde en voor wilde zorgen. Anderzijds bestaat ook mijn levensloop uit losse scherven in de zin van verschillende periodes die niet mooi en logisch op elkaar aansluiten. Het kostte me veel energie om die scherven bij elkaar te houden en het veroorzaakte daarbij veel innerlijke onrust, maar mijn verstand zorgde ervoor dat ik de boel onder controle kon houden. Mijn gevoel probeerde ik daarbij zoveel mogelijk te onderdrukken, want pijn, woede en verdriet waren alleen maar lastig in vervelende situaties. Door de zaken te verstandelijk te beredeneren kon ik ze ook wel oplossen, dacht ik. Eigenlijk was ik op deze manier altijd zo druk met mijn zorgen om anderen, dat ik niet eens besefte dat ik misschien wel eens echt voor mezelf moest gaan zorgen. Mijn eigen ontwikkeling had ik altijd op een zijspoor gezet. Nu had ik het gevoel helemaal machteloos stil te staan en toe te kijken naar hoe mijn leven een eigen leven ging leiden. Of ja, gevoel… Mijn gevoel was nogal afgevlakt. Oké, pijn voelde ik niet meer, maar blijdschap evenmin. Niets kon me nog diep ontroeren en ik merkte dat ik nooit meer echt enthousiast kon zijn. Toen ik dit inzag, was ik op een punt aangekomen waarop ik niet meer bij machte was om dit ‘klusje’ alleen te klaren.

Het klusje bleek best een hele klus te zijn. Samen met Jan van der Heijden heb ik mijn levenssituatie in kaart gebracht en hij heeft me inzicht gegeven in de overlevingsmechanismen die ik hanteerde. Overlevingsmechanismen die ik heb ontwikkeld gedurende mijn kinderjaren en jeugd en destijds onontbeerlijk waren om me op de been te houden. Overlevingsmechanismen zoals zorgen voor anderen en verantwoordelijk voelen voor anderen, maar ook denken en het afgaan op mijn verstand, altijd alles zelf doen en koste wat kost doorzetten. Deze strategieën hadden me ver gebracht, maar nu zaten ze echter mijn eigen ontwikkeling in de weg. Ik had vaak het gevoel dat mijn gedrag niet bij mij hoorde, dat iets me tegenhield in het ‘mezelf zijn’. Ook de fossielen uit mijn verleden droegen hieraan hun steentje bij. Met behulp van de kritische vragen en inzichten van Jan heb ik alle ‘losse scherven’ om me heen stukje voor stukje aangepakt. Hoe meer ik in dit proces vorderde, hoe meer bewegingsvrijheid ik tevens creëerde om aan mijn persoonlijke groei te werken, wat ik ook ten volle heb benut. In de afgelopen periode heb ik geprobeerd mijn ‘eigen ik’ zichtbaarder te maken voor anderen, door de dingen te doen waar ik me zelf goed bij voel. Dingen die ik eerst niet zou hebben gedaan, omwille van de anderen. Door meer met mezelf bezig te zijn, begon ik anderen op te vallen, hoe paradoxaal het ook klinkt.

Alle ‘scherven’ om me heen heb ik in de afgelopen periode aangepakt en hoewel het soms heel zwaar was, vallen ze nu als puzzelstukjes perfect in elkaar. Ik heb er iets moois van weten te maken. Terugblikkend kan ik de manier waarop dit proces zich heeft voltrokken gek genoeg verstandelijk soms moeilijk verklaren. Het lijkt alsof ik nu een bepaalde periode goed heb afgesloten en dat ik nu een andere fase van mijn persoonlijke ontwikkeling heb bereikt. Ik heb het gevoel dat dit ook de kern van mijn diepgaande verandering omvat en dat ik steeds dichterbij mijn echte zelf kom. Ik voel me steeds meer thuis bij mezelf en ben ook steeds blijer met mezelf. Nu kan ik er ook echt voor anderen zijn.

Door de gesprekken met Jan heb ik leren inzien dat ik mijn overlevingsmechanismen kan inzetten als instrument en dat mijn leven er niet meer van afhangt. Denken en gevoel kunnen naast elkaar bestaan; mijn verstand hoeft mijn gevoel niet te onderdrukken of andersom: ik ben beide. Ik probeer om deze overlevingsmechanismen steeds meer los te laten en gewoon te zijn. Ik voel me daar goed bij, zowel lichamelijk als geestelijk. Het werkt verlichtend en schept rust. Deze momenten moet ik wel zelf bewust opzoeken, door bijvoorbeeld even tijd te nemen voor mezelf en stil te staan bij datgene wat er om me heen gebeurt en het te laten zijn. Maar het feit dat ik ze kan opzoeken en dat ik dit kan ervaren vind ik al heel bijzonder. Contact met anderen vindt nu plaats op een hoger niveau dan voorheen. Het raakt me meer en ik kan er echt van genieten. Het lijkt alsof ik nu met mijn ‘hele zijn’ meer kan opnemen, alsof ik meer open sta naar de buitenwereld toe, wat een diepere indruk op mij achterlaat. Ook al kan ik nu ook meer pijn en verdriet ervaren en loopt nog steeds niet altijd alles zoals ik zou willen, ik kan steeds beter accepteren dat ik bepaalde dingen of mensen niet kan veranderen. Ik kan het loslaten en het houdt me niet meer tegen om door te gaan, daarbij in mijn achterhoofd houdend dat het eindpunt in het ‘mezelf zijn’ niet bestaat: ik ontwikkel me steeds verder.